Peugeot 504

Ik was een ventje van 12 toen ik voor het eerst de Peugeot 504 zag. De bankdirecteur kwam ermee aangereden bij de benzinepomp in ons dorp. Ik keek mijn ogen uit. Wat een prachtige auto vond ik dat. Een modern model voor die tijd, gewaagde vloeiende lijnen zeker ten opzichte van de 404. Daar reed er ook een van rond in ons dorp. Ook heel mooi maar dit model deed toch een beetje ouderwets aan.
Allebei mooie klassiekers, de 404 en de 504. De opvolger van de 504, de 505 vond ik een stuk minder geslaagd. Goede auto's, begrijp me goed. Maar lang niet zo'n spannende vormgeving.
Die bankdirecteur was een grote witharige man, wat misschien die auto nog wel extra cachet gaf. Ook de metallic lak maakte indruk. Dat zag je toen nog niet zoveel. Misschien waren het de grote contrasten die maakten dat je zo'n moment niet vergeet. De fietsenmaker tankte in z'n sjofele kloffie de automobiel van de goed geklede gedistingeerde heer af. Ik was niet verbaasd dat deze auto het volgende jaar 'auto van het jaar' werd. Mijn zwager kocht er ook een. Ik mocht er graag in zitten. Als drukbezet zakenman maakte hij de overstap van Mercedes naar Peugeot, gewoon omdat hij vond dat hij daar beter in zat. Hij reed nogal eens lange afstanden.
Jammer dat je er niet meer zoveel van ziet rijden. Er werden er nogal wat van naar Afrika geëxporteerd. Van de 505 helemaal, maar dat vond ik in ieder geval een stuk minder erg.