De Ford Anglia vond ik altijd al een bijzondere verschijning. Bij ons in het dorp (daar heb je hem weer) reed er ééntje rond. Vaak zag ik hem niet. De eigenaar was er zeer zuinig op.
Meestal stond 'ie dus diep weggestopt in de garage. Die 'achterruit verkeerd' intrigeerde me mateloos. Ik fietste me wezenloos om hem zo lang mogelijk te kunnen zien. De eigenaar was altijd onberispelijk gekleed als hij met deze auto op pad ging. Ik wed dat hij zich op zo'n dag een Engelse gentleman waande. Maar dat kan ook aan mijn rijke fantasie liggen.
Van een windtunnel had ik toen nog nooit gehoord, maar daarin was 'ie ontworpen. Daar kwamen later toch wel heel andere modellen uit voort. Maar goed, aan de daklijn is het goed te zien. Trek die lijn aan de achterkant maar eens denkbeeldig door.
In plaats van trots te zijn op het unieke ontwerp, mocht bij Ford Nederland de auto slechts zo worden gefotografeerd dat de achterruit niet te zien was. In Nederland was het geen groot succes, in Engeland des te meer. En dat geeft toch te denken. Maar de eig
enzinnige uitstraling van de auto paste natuurlijk beter bij een 'stiff upperlip'. En excentrieke Engelsen genoeg om van zo'n auto een succes te maken. In de zeven jaren dat de wagen in productie was, rolden er meer dan een miljoen van de lopende band. En dankzij J.K. Rowling's Harry Potter staat de Anglia bij miljoenen mensen op het netvlies gebrand. Ik dacht altijd dat de naam Anglia van 'angle' kwam, door de eigenwijze 'hoek' van de achterruit. Maar voor de 105E stonden de ruiten 'gewoon' bij de Anglia en New Anglia.
Meestal stond 'ie dus diep weggestopt in de garage. Die 'achterruit verkeerd' intrigeerde me mateloos. Ik fietste me wezenloos om hem zo lang mogelijk te kunnen zien. De eigenaar was altijd onberispelijk gekleed als hij met deze auto op pad ging. Ik wed dat hij zich op zo'n dag een Engelse gentleman waande. Maar dat kan ook aan mijn rijke fantasie liggen.Van een windtunnel had ik toen nog nooit gehoord, maar daarin was 'ie ontworpen. Daar kwamen later toch wel heel andere modellen uit voort. Maar goed, aan de daklijn is het goed te zien. Trek die lijn aan de achterkant maar eens denkbeeldig door.
In plaats van trots te zijn op het unieke ontwerp, mocht bij Ford Nederland de auto slechts zo worden gefotografeerd dat de achterruit niet te zien was. In Nederland was het geen groot succes, in Engeland des te meer. En dat geeft toch te denken. Maar de eig
enzinnige uitstraling van de auto paste natuurlijk beter bij een 'stiff upperlip'. En excentrieke Engelsen genoeg om van zo'n auto een succes te maken. In de zeven jaren dat de wagen in productie was, rolden er meer dan een miljoen van de lopende band. En dankzij J.K. Rowling's Harry Potter staat de Anglia bij miljoenen mensen op het netvlies gebrand. Ik dacht altijd dat de naam Anglia van 'angle' kwam, door de eigenwijze 'hoek' van de achterruit. Maar voor de 105E stonden de ruiten 'gewoon' bij de Anglia en New Anglia.
